دل نوشته های آرمانی

حتی فکر کردن به او باعث شادی و آرامشتان می شود .
در کنار او که هستید ، احساس امنیت می کنید .
حتی با شنیدن صدایش ، ضربان قلب خود را در سینه حس می کنید .
زمانی که در کنارش راه می روید احساس غرور می کنید .
تحمل دوری اش برایتان سخت و دشوار است .
شادی اش برایتان زیباترین منظره دنیا و ناراحتی اش برایتان سنگین ترین غم دنیا ست
حتی تصور بدون او زیستن برایتان دشوار است .
شیرین ترین لحظات عمرتان لحظاتی است که با او گذرانده اید .
حاضرید برای خوشحالی اش دست به هرکاری بزنید .
هر چیزی را که متعلق به اوست ، دوست دارید .
در مواقعی که به بن بست می رسید ، با صحبت کردن با او به آرامش می رسید .
برای دیدن مجددش لحظه شماری می کنید .
حاضرید از خواسته های خود برای شادی او بگذرید .
به علایق او بیشتر از علایق خود اهمیت می دهید .
حاضرید به هرجایی بروید فقط او در کنارتان باشد .
ناخود آگاه برایش احترام خاصی قائل هستید .
تحمل سختی ها برایتان آسان و دلخوشی های زندگیتان فراوان می شوند .
او برای شما زیباترین و بهترین خواهد بود اگرچه در واقع چنین نباشد .
به همه چیز امیدوارانه می نگرید و رسیدن به آرزوهایتان را آسان می شمارید .
با موفقیت و محبوبیت او شاد و احساس سربلندی می کنید .
واژه تنهایی برایتان بی معناست .
آرزوهایتان آرزوهای اوست .
در دل زمستان هم احساس بهاری بودن دارید .
به راستی دوست داشتن چه زیباست ، این طور نیست ؟

"نوشته غلام حسین ریاحی ،سایت آفتاب"

آرمان:قشنگ بود ولي به درست يا غلط بودن اين رفتارها شك دارم.من هم دچار این احساسات شده ام اما دوست دارم قبل از دیگری شیفته خویشتن باشم....

(به خدا خودم هم نمیشناسمش ،فقط واسه اینکه دوستان منبع این نوشته رو داشته باشن، اسم سایت و نويسندشو نوشتم و الا ...)

 صفاتي  كه  فقط  نامي ازشان به جا مانده.بغض می كنم ،مغرور می شوم ،احساس رهايي مي كنم  و باز خودم را زنداني قفس مي يابم....چقدر دلم انقلاب ميخواهد ،دلم براي همه چيز آن تنگ شده است ، يك رنگي ، هم دلي ، همبستگي ،شور و صفا و صميميت و پاك بازي نسلي كه ساده همه چيز را باخت ،در قماري نا برابر.

حال چند سرود انقلابي:

از همان دوران بچگي با شنيدن اين سرودها سر از پا نمي شناختيم و بي آنكه تمامي اين سرود ها را درك كنيم،دوستشان داشتيم.ياد ان ايام به خير. به راستي هيچ چيزي گران بها تر از آزادي نيست، آزادي و رهايي هديه اي است سترگ كه خداوند آن را  از بدو تولد به بشر بخشيده است،و در مقطعي از زمان اين هديه توسط شخص يا گروهي ربوده شده و انسان براي باز پس گرفتن آن چه جورها كه نمي كشد... 

یادی از گذشته.(لینک پست بهمن سال قبل)

عقل و دانایی در نوک قله تحصیلات عالیه نبود ، بلکه آنرا در جعبه شن بازی کودکستان یافتم در همه چیز شریک شدن ، عادلانه بازی کردن،به دیگران ضربه نزدن ، تمیز کردن ریخت و پاشهایم ،عذر خواهی کردن از کسی که به او صدمه زدم، هر روز کمی یاد گرفتن،کمی فکر کردن، کمی نقاشی، کمی آواز خواندن ،کمی بازی و کمی کار

با تقدیر از خستگی های پدر و مهربانی های مادرم... و یاد و خاطره ی دختر همسایه که شوهر دیپلمه نمی خواست! ادامه تحصیل خودم رو تقدیم می کنم به رئیس سازمان وظیفه عمومی ناجا! که مشوق اصلی من در این راه بود.....

روزگاری در مرغزاری گنجشکی بر شاخه یک درخت لانه ای داشت و زندگی می کرد .گنجشک هر روز با خدا راز ونیاز و درد دل می کرد و فرشتگان هم به این رازو نیاز هر روزه خو گرفته بودند تا اینکه بعد از مدت زمانی طوفانی رخ داد و بعد از آن ، روزها گذشت و گنجشک با خدا هیچ نگفت!

فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت:  می آید، من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی ام که دردهایش را در خود نگه می دارد و سر انجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست.

فرشتگان چشم به لب هایش دوختند، گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود: با من بگو از آنچه سنگینی سینه توست.

گنجشک گفت: لانه کوچکی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی کسی ام. تو همان را هم از من گرفتی. این طوفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی از لانه محقرم کجای دنیا را گرفته بود و سنگینی بغضی راه بر کلامش بست.

سکوتی در عرش طنین انداز شد. فرشتگان همه سر به زیر انداختند. خدا گفت: ماری در راه لانه ات بود. خواب بودی. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آنگاه تو از کمین مار پر گشودی. گنجشک خیره در خدایی خدا مانده بود.

خدا گفت:  و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام بر خاستی.  اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود. ناگاه چیزی در درونش فرو ریخت. های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد…

دشوار زندگي ، هرگز براي ما
بي رزم مشترك ، آسان نمي شود

تنها نمان به درد ،
همراه شو عزيز ، همراه شو ، همراه شو ، همراه شو عزيز ،
همرا ه شو عزيز ،
تنها نمان به درد ،
كين درد مشترك ، هرگز جدا جدا ، درمان نمي شود .

====================================

در مملکتی که فقط دولت حق حرف زدن دارد، هیچ حرفی را باور نکنید!
دکتر علی شریعتی

ژنرال و ستوان جوان زیردستش سوار قطار شدند. تنها صندلی های خالی در کوپه، روبروی خانمی جوان و زیبا و مادربزرگش بود. ژنرال و ستوان روبروی آن خانمها نشستند. قطار راه افتاد و وارد تونلی شد. حدود ده ثانیه تاریکی محض بود. در آن لحظات سکوت، کسانی که در کوپه بودند 2 چیز شنیدند: صدای بوسه و سیلی. هریک از افرادی که در کوپه بودند از اتفاقی که افتاده بود تعبیر خودش را داشت
خانم جوان در دل گفت: از اینکه ستوان مرا بوسید خوشحال شدم اما از اینکه مادربزرگم او را کتک زد خیلی خجالت کشیدم
مادربزرگ به خود گفت: از اینکه آن جوانک نوه ام را بوسید کفرم درامد اما افتخار میکنم که نوه ام جرات تلافی کردن داشت
ژنرال آنجا نشسته بود و فکر کرد ستوان جسارت زیادی نشان داد که آن دختر را بوسید اما چرا اشتباهی من سیلی خوردم
ستوان تنها کسی بود که میدانست واقعا چه اتفاقی افتاده است. در آن لحظات تاریکی او فرصت را غنیمت شمرده که دختر زیبا را ببوسد و به زنرال سیلی بزند .

نتیجه: زندگی کوپه قطاری است و ما انسانها مسافران آن. هرکدام از ما آنچه را می بینم و می شنویم بر اساس پیش فرضها و حدسیات و معتقدات خود ارزیابی و معنی می کنیم. غافل از اینکه ممکن است برداشت ما از واقعیت منطبق بر آن نباشد.
ما میگوییم حقیقت را دوست داریم اما اغلب چیزهایی را که دوست داریم، حقیقت می نامیم .

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش

ابر با آن پوستین سرد نمناکش

باغ بی برگی،

روز و شب تنهاست

با سکوت پاک غمناکش

ساز او باران، سرودش باد

جامه اش شولای عریانی ست.

ور جز اینش جامه ای باید،

بافته بس شعله زر تار پودش باد

گو بروید، یا نروید، هر چه در هر جا که خواهد

                                                 یا نمی خواهد

باغبان و رهگذاری نیست.

باغ نومیدان،

چشم در راه بهاری نیست .

گر ز چشمش پرتو گرمی نمی تابد،

ور به رویش برگ لبخندی نمی روید،

باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست؟

داستان از میوه های سر به گردونسای اینک خفته در تابوت  پست خاک می گوید.

باغ بی برگی

خنده اش خونی ست اشک آمیز .                                             

جاودان بر اسب یال افشان زردش می چمد در آن

پادشاه فصل ها، پاییز .

                                "مهدي اخوان ثالث"

به پيش روي من، تا چشم ياري مي كند، درياست !

چراغ ساحل آسودگي ها در افق پيداست !

درين ساحل كه من افتاده ام خاموش،

غمم دريا، دلم تنهاست .

وجودم بسته در زنجير خونين تعلق ها ست !

*****

خروش موج، با من مي كند نجوا،

كه : - « هر كس دل به دريا زد رهائي يافت !

كه هر كس دل به دريا زد رهائي يافت ... »

*****

مرا آن دل كه بر دريا زنم، نيست !

ز پا اين بند خونين بر كنم نيست ،

اميد آنكه جان خسته ام را ،

به آن ناديده ساحل افكنم نيست

"فریدون مشیری"

..............

برگرفته از وبلاگ انسانم آرزوست

گرچه شب تاریک است دل قوی دار سحرنزدیک است

آخ كه چقدر عاشق آهنگ هاي مرضيه هستم.اما حالا با نبود خودش شنيدن آهنگ هاي لطيفش سرشار از اندوهم مي كنه.چرا بايد اشخاصي مثل مرضيه از خواندن توي مملكت خودشون منع بشن؟راستي چرا؟ 

وقتي "من كه مجنون توام "رو گوش مي دم ، سرمست مي شم اما حالا مثل مجنوني ميمونم كه ليليشو از دست داده.دلم مي خوات فرياد بزنم كه:" دو سه شبه كه چشمام به دره" و "امشب شب مهتابه حبيبم رو مي خوام" و"ماه غلام رخ زيباي توست" و...

شکمِ خالی هیچ چیز ندارد، جامعه‌ای که دچارِ کمبودِ اقتصادی و مادی است، مسلماً کمبودِ معنوی خواهد داشت. آنچه را که به نامِ مذهب و اخلاق می‌نامند، در جامعه‌های فقیر یک سنتِ موهومِ انحرافی است، معنویت نیست...

« شریعتی »

شده با واقعیتهای تلخی که اندیشه برانگیزاست و اینکه فرهنگ بیگانه با ما چه کرده است.

پیاده از کنارت گذشتم، گفتی:" قیمتت چنده خوشگله؟"

سواره از کنارت گذشتم، گفتی:" برو پشت ماشین لباسشویی بنشین!"
در صف نان، نوبتم را گرفتی چون صدایت بلندتر بود

در صف فروشگاه نوبتم را گرفتی چون قدت بلندتر بود

زیرباران منتظر تاکسی بودم، مرا هل دادی و خودت سوار شدی
در تاکسی خودت را به خواب زدی تا سر هر پیچ وزنت را بیندازی روی من

در اتوبوس خودت را به خواب زدی تا مجبور نشوی جایت را به من تعارف کنی
در سینما نیکی کریمی موقع زایمان فریاد کشید و تو پشت سر من بلند گفتی:"زهرمار!"

در خیابان دعوایت شد و تمام ناسزاهایت، فحش خواهر و مادر بود
در پارک، به خاطرحضور تو نتوانستم پاهایم را دراز کنم

نتوانستم به استادیوم بیایم، چون تو شعارهای آب نکشیده میدادی
من باید پوشیده باشم تا تو دینت را حفظ کنی

مرا ارشاد می کنند تا تو ارشاد شوی!
تو ازدواج نكردي و به من گفتي زن گرفتن حماقت است

من ازدواج نكردم و به من گفتي ترشيده ام
عاشق که شدی مرا به زنجیر انحصارطلبی کشیدی

عاشق که شدم گفتی مادرت باید مرا بپسندد
من باید لباس هایت را بشویم و اطو بزنم تا به تو بگویند خوش تیپ

من باید غذا بپزم و به بچه ها برسم تا به تو بگویند آقای دکتر
وقتی گفتم پوشک بچه را عوض کن، گفتی بچه مال مادر است

وقتی خواستی طلاقم بدهی، گفتی بچه مال پدر است

اگرمردی هست به من نشان بده

شوهر من

 كه شوهر بام هاي جهان است

هر شب با آسمان آن سوي پنجره ام همخوابه مي شود

و صبح

بوي پياز داغ و اسكادا

وهم اتاقم را منتشر مي كند.

شوهر من

كه ازاسلام چهار زن صيقه اي اش را مي داند

 و از يهود

پهلوي چپ مرد را

و از مسيح

بكارت عذرا را

براي همه زن هاي همسايه

دوستان دوره دبستانم

و همه همكاران اداره ام

تره خرد مي كند

سفره مي اندازد

و از زيبايي نگاه و سينه هايشان سخن مي گويد

و هر بار كه ته مانده سفره را در سر من مي تكاند

 مي گويد

امسال بهار بايد بچه بياوري

                              "شيدا محمدي"

دل سراي من خالي است و پر از تنهايي

آسمانم غرق ستاره است ، ستاره اي كه چشمك نمي زند

هر روز نحيف تر مي شوم ، ديگر رنگ بر رخسار ندارم

به آينه مي نگرم ، چقدر به مجنون مي مانم

گودي زير چشمانم،رنگ زرد رخسارم،درد شيريني كه روحم را صيقل ميدهد...

بي پروا وديوانه وار پي ليلي مي گردم ، گه پيدايش مي كنم

و دوباره رهايش مي كنم ،

تا هست ، همه چيز هست

هر گاه كه مي رود بيش مي سوزم

افسوس كه او از دنياي ديگري است...

شايد او هم از دنياي من است ،كه مي داند؟كه...

شعرم را دوباره مي خوانم تا در وبلاگم بنويسمش

بي ويرايش

بي تفكر ،بي انديشه

همين اندك احساس برايش كافي است

ديگر ذوقي هم برايم نمانده

نمي دانم آيا ليلي وبلاگ مرا ميخواند؟

كاش كه بخواند...

   كاش 

دختر خندان لب و شيرين سخن...  

اگر بسيار كار كند، می‌گويند احمق است !

اگر كم كار كند، می‌گويند تنبل است!

اگر بخشش كند، مي‌گويند افراط مي‌كند!

اگر جمعگرا باشد، می‌گويند بخيل است!

اگر ساكت و خاموش باشد می‌گويند لال است!!!

اگر زبان‌آوری كند، می‌گويند ورّاج و پرگوست ..!

اگر روزه برآرد و شب‌ها نماز بخواند می‌گويند رياكاراست!!!

و اگر نكند میگويند كافراست و بی‌دين …..!!!

لذا نبايد بر حمد و ثنای مردم اعتنا كرد

و جز ازخداوند نبايد ازكسی ترسيد.

پس آنچه باشید که دوست دارید.

شاد باشید ؛

مهم نیست که این شادی چگونه قضاوت شود

با تشکر فراوان از دوستم "بهنام" .

اين نداي مردي وطن دوست ، درد آشنا ، و از جان گذشته است .او كه همه چيز خود را براي آزادي وطن داد.او كه صنعت نفت ايران را ملي كرد،نه چه مي گويم او به ملت ما اراده بخشيد ،توان داد ،و از ذلت رهانيد .ايران استقلال يافت اما هزاران حيف كه اين استقلال دوام نداشت.نمي دانم شاه ، شيخ ، اجنبي همه  با دولتش سر جنگ داشتند ،در كل هر كس كه منافعش در خطر بود، هر كس كه با ملي شدن چيزي ، منافع انحصاري اش را از دست مي داد، آنكه با وجود دولت مصدق جايي براي خود در اين سرا نمي ديد، با او سر جنگ داشت .مصدق جاي وطن فروشان را تنگ مي كرد. آنان چشم ديدنش را هم نداشتند چه رسد به اين كه او مملكت داري كند.چه كوته فكر بودند اينها.بزرگترين خيانتي كه شاه(محمد رضا پهلوي) ، به همراه امريكا ،در ايران كرد، فكر مي كنم همين كودتاي ننگين ۲۸ مرداد بود.جالب اينجاست كه نه خود شاه از ايرانان عذر خواست ونه باز ماندگانش.نقش آيت اله كاشاني هم خيلي كمرنگ نبوده...دلم باز هم واسه خودمون سوخت ملتي كه هيچ كاري از دستش بر نمي اومد، باز زور حاكم شد و محمد مصدق به جرم ملي كردن صنعت نفت و به جرم دفاع از حقوق ملت به پاي ميز محاكمه كشيده شد و تا آخر زندگي اش در خانه خود زنداني ماند ،آنان دست از سر ياران وفادارش نيز بر نداشتند، نمونه آن ترور دكتر فاطمي ، به دست اوباش چاقو كش و بي سر وپاي رژيم بود. خانه اش را به آتش كشيدند و با آن ايران نيز سوخت ، خانه ي من خانه ي تو خانه ي ما و دود آن پس از گذشت چندين سال همچنان چشممان را مي سوزاند و گونه هايمان را خيس مي كند...  

                     دست بر سر زدن از هر مگسي مي آيد

اوست غواص كه گوهر به كف آرد

                 و رنه سير اين بحر ز هر خار و خسي مي آيد

از دل خسته من گر خبري مي گيري

                      برسان آينه را تا نفسي مي آيد 

اي سپند از لب خود مهر خموشي بردار

                      كه عجب آتش فرياد رسي مي آيد

صا ئب اين آن غزل حافظ شيرين سخن است

سکوت و سکوت و سکوت

شبیه کاجی لخت

در پاییزی شلوغ....

                      "شيدا "

دوستم همیشه می‌گوید “این خارجی‌ها که الکی خارجی نشده‌اند، خیلی کارشان درست بوده که توی خارج راهشان داده‌اند” البته من هم می‌خواهم درسم رابخوانم؛ پیشرفت کنم؛ سیکلم را بگیرم و بعد به خارج بروم. ایران با خارج خیلی فرغ دارد. خارج خیلی بزرگتر است. من خیلی چیزها راجب به خارج می‌دانم. تازه دایی دختر عمه‌ی پسر همسایه‌مان در آمریکا زندگی می‌کند. برای همین هم پسر همسایه‌مان آمریکا را مثل کف دستش می‌شناسد. او می‌گوید “در خارج آدم‌های قوی کشور را اداره می‌کنند” مثلن همین “آرنولد” که رعیس کالیفرنیا شده است. ما خودمان در یک فیلم دیدیم که چطوری یک نفره زد چند نفر را لت و پارکرد و بعد… البته آن قسمت‌های بی‌تربیتی فیلم را ندیدیم اما دیدیم که چقدر زورش زیاد است، بازو دارد این هوا. اما در ایران هر آدم لاغر مردنی را می گذارند مدیر بشود. خارجی‌ها خیلی پر زور هستند و همه‌شان بادی میل دینگ کار می‌کنند. همین برج‌هایی که دارند نشان می‌دهد که کارگرهایشان چقدر قوی هستند و آجر را تا کجا پرت کرده‌اند.

ما اصلن ماهواره نداریم. اگر هم داشته باشیم؛ فقط برنامه‌های علمی آن را نگاه می‌کنیم. تازه من کانال‌های ناجورش را قلف کرده‌ام تا والدینم خدای نکرده از راه به در نشوند. این آمریکایی‌ها بر خلاف ما آدم‌های خیلی مهربانی هستند و دائم همدیگر را بقل می‌کنند و بوس می‌کنند. اما در فیلم‌های ایرانی حتا زن و شوهرها با سه متر فاصله کنار هم می‌نشینند. همین کارها باعث شده که آمار تلاغ روز به روز بالاتر بشود. در اینجا اصلن استعداد ما کفش نمی‌شود و نخبه‌های علمی کشور مجبور می‌شوند فرار مغزها کنند. اما در خارج کفش می‌شوند. مثلاً این “بیل گیتس” با اینکه اسم کوچکش نشان می‌دهد که از یک خانواده‌ی کارگری بوده، اما تا می‌فهمند که نخبه است به او خیلی بودجه می‌دهند و او هم برق را اختراع می‌کند. پسر همسایه‌مان می‌گوید اگر او آن موقع برق را اختراع نکرده بود؛ شاید ما الان مجبور بودیم شب‌ها توی تاریکی تلویزیون تماشا کنیم.

از نظر فرهنگی ما ایرانی‌ها خیلی بی‌جمبه هستیم. ما خیلی تمبل و تن‌پرور هستیم و حتی هفته‌ای یک روز را هم کلاً تعطیل کرده‌ایم. شاید شما ندانید اما من خودم دیشب از پسر همسایه‌مان شنیدم که در خارج جمعه‌ها تعطیل نیست. وقتی شنیدم نزدیک بود از تعجب شاخدار شوم. اما حرف‌های پسر همسایه‌مان از بی بی سی هم مهمتر است. ما ایرانی‌ها ضاتن آی کیون پایینی داریم. مثلن پدرم همیشه به من می‌گوید “تو به خر گفته‌ای زکی”. ولی خارجی‌ها تیز هوشان هستند. پسر همسایه‌مان می‌گفت در آمریکا همه بلدند انگلیسی صحبت کنند، حتا بچه کوچولوها هم انگلیسی بلدند. ولی…

برای گرامی‌داشتِ یاد احمد شاملو، شاعر بزرگ آزادی، در دهمین سالگرد درگذشت او، روز ۲ مرداد ۱۳۸۹ ساعت ۴ بعدازظهر آرامگاه‌ او را گلباران می‌كنیم.

"کانون نویسندگان "                

بیانیه‌ی كانون نویسندگان ایران

دوستان عزيز لطفا بقيه متن را در ادامه مطلب بخوانبد.